قواعدی حلال و حرام
تعاريف:
حلال عبارت از آن عملی است که قانون گذار اجازه اجرا آنرا بطور مشروع داده باشد. حرام عبارت از آن عملی است که قانون گذار اجرای آنرا به نهی قطعی منع کرده باشد، طوريکه اجرای ان عمل باعث کسب عذاب در آخرت و احتمالاً سببی جرمانه ای در دنيا شود. مکروه به معنای نا خوش آيندی است. اسلام قواعدی متعددی را تأسيس نموده که با استفاده از آن فرق بين حلال و حرام را ميتوان دريافت.
قواعد:
| ۱ | همه چيزهای مربوطه به عبادات حرام است مگر اينکه صريحاً حلال قرار داده شده باشند. و همه چيزهای مربوط به معاملات حلال اند، مگر اينکه صريحاً ممنوع قرار داده شده باشند. |
| ۲ | قانون نافذ کننده تنها الله «ج» ميباشد. |
| ۳ | منع کردن از حلال و روا داشتن حرام را مترادف به شرک است. |
| ۴ | حرام زيان آور و پيوسته به بدی است. |
| ۵ | به عوض حرام جانشينی بهتری در حلال يافت ميشود. |
| ۶ | هر شی که منجر به حرام ميشود، حرام است. |
| ۷ | تمام آنهايکه در يک عمل حرام گرفتارند، چه بصورت مستقيم و يا غير مستقيم مجرم به ارتکاب آن گناه اند. |
| ۸ | با استفاده از يک عذر و يا بهانه دروغين يک چيزی را حلال اعلام نمودنی حرام است. |
| ۹ | نيت و اراده ای نيک دليل بر حقانيت حرام شده نميتواند. |
| ۱۰ | در مقابل آن چيزهايکه حلال و يا حرام بودن به آسانی معلوم نيست يعنی مشتبهات، بايد مواظبت شود. |
| ۱۱ | آن چيزيکه حرام است برای همه حرام است. |
| ۱۲ | در صورت اجبار حرام به قدر تکافو جايز است. |