قاعده سوم:
منع کردن از حلال و روا داشتن حرام مترادف به شرک است.
اسلام در مقابل آنهايکه منع از حلال ميکردند مبارزه نموده است. زيرا چيزی حلال و مشروع را منع کردن باعث دشوار ساختن زنده گی و محروميت انسان از رحمت های الله «ج» ميگردد. اسلام از اين نوع طرز عمل تصويب نميکند. پيغمبر «ص» در يک حديث فرموده اند: " من با دين حقيقی و آسان فرستاده شده ام " اسلام مشرکين اعراب را شديداً تقبيح ميکند نسبت به اين شرک شان که حلال را حرام می گماشتند.
مقرر نکرده الله از بحيره و نه ساييبه و نه وصيله و نه حامی را و ليکن کافران می
بندند بر الله بهتان و بسيار ايشان عقل ندارند. ( ۵:۱۰۳ و ۷:۳۲-۳۴)
[ بحيره، ساييبه، وصيله و حامی اين همه با رسوم و شعاير زمان جاهليت متعلق است که
مشرکين مردم را از استفاده از گوشت، شير، و سواری حيوانات منع ميکردند چونکه آنها
را به نام بت های خويش رها ميگذاشتند. ]
بگو که حرام کرد زينت را که الله برای بنده گان خود پيدا کرده است، و ( هر نوع ) پاکيزه ها را از زرق ؟ مگر اين نعمت ها در زندگانی دنيا برای کسانی است که ايمان آورده اند و خاص شده برای ايشان در روز قيامت.
بگو جز اين نيست که حرام گردانيده پروردگار من بيحيايی ها را آنچه علانيه باشد از آن و آنچه پوشيده باشد و گناه را. و تعدی ناحق را و آنکه شريک بگردانيد به الله چيزی را که نازل نکرده به آن حيچ دليلی و آنکه بگويد در باره الله آنچه نميدانيد.