فکر کنید و شکر کنید
بياد آوريد احسان های عزت متعال را که شما را از فوق و تحت و براستی از هر جانب
احاطه کرده " و داد شما را از هر چه خواستيد و اگر بشماريد نعمت خدا را شمار
نتوانيد کرد آنرا، هرآئينه انسان بسيار ستمگار ناسپاس است. " ۱۴:۳۴
صحتمندی، امنيت، رزق، لباس، آب و هوا – همه دلات ميکنند براينکه اين دنيا برای شما
ساخته شده، با اينحال از آن پی نمی بريد؟ هرچه زنده گی عرضه ميکند دارای آن هستيد،
لاکن باز هم غافل از آن ايد.
" آيا نديده ايد که خدا مسخر کرد بر شما آنچه در آسمانها و آنچه در زمين است،
و تمام کرد بر شما نعمت های خود را آشکارا و پنهان. و از مردمان کسی هست که مکابره
ميکند درباره خدا بدون علم و هدايت و بغير کتاب روشن." ٣١:٢٠
دو چشم، زبان، لبها، دو دست و پاها را در اختيار داريد." پس به کدام نعمت های
پروردگار خود شما هر دو (انسان ها و اجنات) تکذيب ميکنيد؟" ۵۵:۱۳
آيا گاهی بدون پاها راه رفتن را تصور کرده ميتوانيد. در حاليکه شما به خاطر آسوده
به خواب ميرويد، بسا مردم ها در بستر بيچارگی و پريشانی شب تا سحر پهلو ميگردانند.
آيا شما فراموش ميکنيد... که شما از طعام های لذيذ و نوشيدنی های گوارا لذت
ميبريد، چه بسا مردمان از فرط بيماری و کسالت به خورد و نوش تمايلی ندارند. فکر
کنيد در باره حواس ديد و شنيد که خداوند شما را واقف آن گردانيده. به جلد
صحتمندتان متوجه شويد او از امراض جلدی که خداوند شما را رهانيده شکر کنيد. باز به
قوه ای استدلال و برهان که از آن بهره منديد به انديشيد و بياد آوريد آنان را که
به بيماری های روانی مبتلاء ميباشند. آيا حاضريد که يکی از حواس پنج گانه ای تانرا
در مقابل پول گزاف بفروشيد، هر چند مقدار آن مانند کوه ای احد از طلا باشد. حقيقت
اين است که احسان های فراوانی بر شما ارزانی شده، اما افسوس که چشم پوشيدن را
ترجيح ميدهيد. بدون توجه به غذايی گرم، آب سرد، خواب آرام و صحت خوب، احساس دلگيری
به شما رخ داده و افسرده حال باقی می مانيد. درباره ای آن چيزهای که آنرا نداريد
فکر ميکنيد اما شکر آن چيزهای را که داريد به جا نمی آوريد.
از تشويش مبتلاء شدن به بيماری ها خاطرتان ميرنجد، در حاليکه کليد خوشبختی و نعمت
های بيشمار را در دست داريد: فکر کنيد و شکر کنيد.
" و در زمين نشانهاست يقين کنندگان را و در ذات های تان نيز آيا نمی نگريد."
۵۱:۲۰-۲۱
به انديشيد در مورد فاميل تان، دوست هايتان و تمام دنيايی که در پيرامون تان است.
" می شناسيد نعمت خدا را باز انکار ميکنيد آنرا و بيشتر ايشان کافرانند." ١٦:٨٣
بيشک بعضی بندگان شکرگزار هم هستند " و قليل من عبادی الشکور" (السبا رکوع ٢) ليکن
حال اکثر آنها اينست که انعامات الله تعالی را می بينند و احسانات او را می فهمند
مگر در موقع شکرگزاری و اظهار اطاعت همه چيز را فراموش می کنند. گويا قلباً می
فهمند ولی عملاً انکار ميکنند. فکر کنيد و شکر کنيد.
ترجمه از سخنرانی شيخ رياض عبدالله القرنی