دوستان ايماني
كساني كه بخاطر خدا باهم دوست ميشوند و اين دوستي را در طول عمر تجربه نموده و بالاخره با آن از دنيا ميروند، نيز از جمله مردماني اند كه حسب فرموده رسول اكرم صلي الله عليه وسلم در روز قيامت از سايه خدا مستفيد ميگردند. البته هر دوستي و محبتي از چنين امتياز برخوردار نيست. بلكه تنها دوستي بر اساس ايمان و بخاطر خدا است كه ارزش و پاداش آن تا اين اندازه بزرگ و عظيم ميباشد. پيامبر اكرم صلي الله عليه وسلم طي حديثي به روايت ابوداود در مقام بيان اين نوع دوستي ارزشمند كه شايسته اين همه تكريم الهي است، چنين ميفرمايد: "در ميان بندگان خدا مردماني اند كه گرچه خود از انبياء و شهداء نيستند، اما مقام و منزلت آنها نزد خداوند در روز آخرت، چنان بلند و بالا است كه حتي انبياء و شهداء غبطه آن را ميخورند. ياران پرسيدند: اي رسول خدا! بگو آنها كي اند؟ فرمود: آنها مردماني اند كه بدون كدام پيوند خويشاوندي و يا اغراض مادي، صرف بخاطر خدا باهم دوست شده اند. بخدا سوگند كه چهره هاي شان درخشان و خود شان بر نور استوار اند. از چيزي كه ديگران احساس ترس ميكنند، نميهراسند و از آنچه باعث غمگيني ديگران ميشود، غمين نميشوند. آگاه باشيد كه دوستان خدا از ترس و از غم بكلي آزاد اند".
آري، اين منزلت شامخ و اين نور و اين همه آرامش در آغوش خدا، نتيجه و پيامد دوستي بخاطر خداوند است كه قلب هاي پر از ايمان را در چهارچوب پاكيزه ترين علاقه و ارتباط و با مقدس ترين رشته بهم پيوند ميدهد و همه را در زير سايه ارزشمندترين پرچم گردهم ميآورد. البته اين همان انگيزه راستين بود كه پيشتازان و مشعلداران آئين مقدس اسلام به اساس آن از مكه به مدينه هجرت كردند و همه هست و بود خود را پشت سر گذاشتند تا خوشنودي خدا و پيامبرش را به دست آورند. پس از آنكه در مدينه مستقر شدند، پيامبر بزرگوار اسلام صلي الله عليه وسلم در ميان آنها پيمان برادري بست و با اين اقدام حكيمانه خويش توانست كه از آنها بناي مستحكم و استواري بسازد كه در برابر هر نوع تندبادها مقاومت كند و از خلل نابودي در امان باشد.
بيترديد انسان نميتواند بدون محبت به زندگي خويش ادامه دهد و يا لذت زندگي را دريابد. چون محبت اساس و پايه زندگي انساني را تشكيل ميدهد. البته گهگاه يك رشته محبت هاي مادي از قبيل محبت بر اساس شهوت، مال، مقام و امثال آن بر قلب آدمي چيره ميگردد و بالاخره به زودترين فرصت از بين ميرود، اما آثار بدي در قلب انسان بجا ميگذارد كه احياناً قابل اصلاح و درمان نميباشد. بديهي است كه هر نوع محبت و دوستي به اساس انگيزه هاي زودگذر، پايدار نبوده و به درد سلامت رواني انسان هم نميخورد. خداوند ميفرمايد: )
الْأَخِلَّاءُ يَوْمَئِذٍ بَعْضُهُمْ لِبَعْضٍ عَدُوٌّ إِلَّا الْمُتَّقِينَ الزخرف: ٦٧
يعني: "در آن روز، دوستان باهم دشمن ميشوند، بجز كساني كه پرهيزگاران اند". اما دوستي ايكه انگيزه خدايي داشته باشد، در همه حال مايه بركت و طهارت در ضمير و زندگي انسان بوده و مهرباني حتي با ديگران را به بار ميآورد. خداوند ميفرمايد:
مُحَمَّدٌ رَسُولُ اللَّهِ وَالَّذِينَ مَعَهُ أَشِدَّاءُ عَلَى الْكُفَّارِ رُحَمَاءُ بَيْنَهُمْ الفتح: ٢٩
يعني: محمد پيامبر و فرستاده خدا است و آنها كه همراه او اند، با كفار تند و در ميان خود مهربان اند.
