مسلمان خداترس
مسلماني كه ضميرش بيدار و قلبش از ترس خدا ميتپد و يا به تعبير حديث نبوي: مسلماني كه خدا را در خلوتگاه ياد كرد و در اثر آن اشك ريخت، از جمله هفت طبقه مردمي است كه خداوند به آنها در زير سايه خود پناه ميدهد. بديهي است كه گريستن از ترس خداوند، نشان حضور قلب و بيداري وجدان است. وقتي بنده با دل پاك و ضمير آگاه و لبريز از ايمان و يقين، خدا و تمامي نعمت هاي عظيم ظاهري و باطني او را به ياد آورد و ضمناً تقصير و كوتاهي خود را نيز به خاطر سپرد و اين حقيقت را خوب لمس كرد كه اگر لطف خدا نباشد، نجاتش ممكن نيست و بالاخره در اثر آن چشمش از فرط شوق و ترس اشك آلود گرديد، بدون شك هر همچو انساني سزاوار تكريم خداوندي و قرار گرفتن در زير سايبان رحمت الهي در دنيا و آخرت ميباشد. خداوند در مقام اشاره به اين دسته از گريه گران بيداردل ميفرمايد:
إِذَا تُتْلَى عَلَيْهِمْ آَيَاتُ الرَّحْمَنِ خَرُّوا سُجَّدًا وَبُكِيًّا مريم: ٥٨
يعني: وقتي آيات خداوند بر آنها تلاوت شود، همه در حالي كه چشم به گريان ميباشند، به گام سجده فرو ميافتند. و همچنان ميفرمايد:
إِذَا ذُكِرَ اللَّهُ وَجِلَتْ قُلُوبُهُمْ الأنفال: ٢
يعني: چون خدا ياد كرده شود، دل هاي شان از شوق و ترس به تپش ميافتد.
