فعاليت سري و علني
موضوع فعاليت ارگانيك به صورت علني و يا به شكل پنهاني هم يكي از قضاياي بسيار مهم و قابل توجهي است كه سازمان هاي سياسي عموماً و سازمان هاي اسلامي به طور خاص، با آن سروكار دارند. شك نيست كه تمام نهضت هاي اسلامي در ابتدا به شكل علني آغاز به فعاليت نموده و از مردم خواستند تا با استفاده از حق مشروع خويش با پيشگيري روش هاي مسالمت آميز در جهت تغير و نوآوري قدم بردارند. چون قوانين اساسي دول و همچنان لوايح حقوق بشر جهاني برعلاوه قوانين ديني، همه براي انسان حق آزادي انديشه، بيان و تشكل داده است. با توجه به همين مسأله بود كه احزاب و سازمان هاي اسلامگرا به فعاليت علني آغاز نموده و مانند ساير سازمان ها و ارگان ها ميخواستند با استفاده از اين حق مشروع خويش به فعاليت و موجوديت خود ادامه دهند. اما اين استبداد وحشي بود كه سر از گريبان بعضي حكومت ها برآورد و بالاخره اين حق مسلم اسلامگرايان را غصب كرد و بدين ترتيب آنها را واداشت تا دست به فعاليت زيرزميني بزنند. از اينرو پنهانكاري در واقع نه يك شيوه اختياري براي احزاب و سازمان هاي اسلامي بوده، بلكه يك پديده عارضي و تحميلي ميباشد كه اسلامگرايان بايد با توجه به شرايط مساعد در جهت برگشت به فعاليت علني به همان شكل سالم آن كوشش نمايند.
