---

فصل نهم

عفت زبان

از بلال بن حارث رضي الله عنه روايت است كه پيامبر اكرم صلي الله عليه وسلم چنين ارشاد فرمودند: "گاهي انسان حرف خوبي به زبان ميآورد كه اهميت آن را درك نميكند، در حالي كه خداوند از بابت اين حرف تا روز قيامت از وي خوشنود ميگردد. همچنان گاهي سخن زشتي ميگويد كه خودش از نتيجه آن غافل است، در حالي كه با اين سخن خشم خداوند را تا قيام رستاخيز بخود جلب كرده است". 1- به روايت ابن ماجه و ترمذي

با توجه به حديث فوق دانسته ميشود كه مجالس سخن الزاماً دو گونه است:

يكي مجالس خير از قبيل مجالس امر به معروف و نهي از منكر و يا هر مجلس ديگري كه به منظور بررسي راه هاي حصول رزق حلال و امثال آن داير شود. البته انسان بخاطر پيشبرد امور خويش در هردو قلمرو دين و زندگي روزمره به چنين مجالسي ضرورت دارد. چون اين نوع مجالس غالباً به هدف اصلاح امور زندگي معنوي و مادي انسان بوده و فراتر از حرف نيك و كار خير در آن راه نمييابد و نتايج آن هم مثبت ميباشد.

دوم مجالس پرگويي كه مردم صرف بخاطر سخن گفتن در آنجا گردهم ميآيند و عقده هاي درون خود را برون ميريزند. البته سخن گفتن اگر در حد رساندن مطلب باشد، خوب و فراتر از آن فضول است كه به شخصيت انسان مسلمان و دعوتگر مناسب نيست. خداوند ميفرمايد:

لَا خَيْرَ فِي كَثِيرٍ مِنْ نَجْوَاهُمْ إِلَّا مَنْ أَمَرَ بِصَدَقَةٍ أَوْ مَعْرُوفٍ أَوْ إِصْلَاحٍ بَيْنَ النَّاسِ النساء: ١١٤

يعني: در بسياري از صحبت هاي آنان خيري نيست. خير در سخن كسي است كه مردم را به صدقه و نيكويي و يا بخاطر اصلاح ميان مردم فرا ميخواند.

---