دروغگويي
نخست بايد يادآور شد كه راستي از نشانه ها و ثمرات مستقيم ايمان است. خداوند ميفرمايد:
يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آَمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ وَكُونُوا مَعَ الصَّادِقِينَ التوبة: ١١٩
يعني: اي مسلمانان! از خدا بترسيد و همواره با راستگويان باشيد.
البته صدق و راستي، داراي شش مرتبه است كه ذيلاًَ بيان ميگردد:
1- راستي در گفتار كه بجز حق بر زبان چيزي نگذرد.
2- راستي در نيت و اراده كه انگيزه اصلي راستي در گفتار را تشكيل ميدهد.
3- راستي در عزم و قوت اراده به رفتن به سوي خداوند.
4- راستي در وفاء به عزم و ثبات در ادامه مسير و مبارزه با ناتوانيها.
5- راستي در كردار و همخواني ظاهر و باطن كه شرط اخلاص در عمل ميباشد.
6- راستي در اخلاقيات مذهبي، مانند راستي در خوف و رجاء، راستي در تعظيم و زهد و در رضاء و توكل و امثال اينها كه در واقع بالاترين مراتب و درجات صدق به شمار ميرود.
خداوند ميفرمايد:
وَقُلْ رَبِّ أَدْخِلْنِي مُدْخَلَ صِدْقٍ وَأَخْرِجْنِي مُخْرَجَ صِدْقٍ وَاجْعَلْ لِي مِنْ لَدُنْكَ سُلْطَانًا نَصِيرًا الإسراء: ٨٠
يعني: بگو: اي پروردگار! مرا صادقانه وارد هر عمل بساز و صادقه از آن بيرون آور و از جانب خود قدرتي به من ارزاني فرما كه هميشه يار و مددگار من باشد.
