خيانت در امانت
"امانت" داراي مفهوم گسترده بوده و قبل از همه به پاسباني مسئولانه از چيزي كه در نزد انسان به وديعت گذاشته ميشود، دلالت ميكند كه بازگرداندن همان چيز به شكل سالم و بدون هيچ نقصاني، امانت خوانده ميشود. چنانچه پيامبر اسلام صلي الله عليه وسلم به اين كار شهرت داشت و از طرف قومش لقب "امين" را كسب كرده بود. آنها هر چيز را نزد وي امانت ميگذاشتند و او هم با كمال امانتداري، آن را به صاحبش باز ميگردانيد. حتي وقتي زمان هجرت فرا رسيد، نخست براي حضرت علي كرم الله وجهه دستور داد تا به نمايندگي از خودش تمام امانت ها را به مالكان اصلي آن بازگرداند و او هم چنين كرد.
از آنجا كه امانت مفهوم وسيعي دارد، لذا انجام مسئوليت هايي كه به دوش انسان مسلمان گذاشته ميشود، نيز نوعي از امانت بوده و طفره رفتن از اداي مسئوليت ها عين خيانت است. پس مدرس در مدرسه، دانشجو در مكتب، دهقان در كشتزار، صنعتگر در كارگاه، زن در خانه و بالاخره خادم، خورد، بزرگ، امير، مأمور و امثال اينها همه مسئول اند و امانت به حيث يك ارزش ايماني و وجداني تقاضا ميكند تا هريك از اينها نهايت تلاش خويش را در انجام سالم وظايف خويش به خرج داده و با كمال اخلاص به كار و فعاليت ادامه دهد و در همه حال متوجه حقوق ديگران كه به نتيجه كار او بستگي دارد، باشد. اما اگر يكي از اينها در حصه امانت خويش سهل انگاري نمود و در قلمرو وظايف خويش احساس مسئوليت نكرد، يقيناً كه حقوق پايمال شده و فساد و بيبندوباري در جامعه اوج خواهد گرفت.
