ِنَّا عَرَضْنَا الْأَمَانَةَ عَلَى السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَالْجِبَالِ فَأَبَيْنَ أَنْ يَحْمِلْنَهَا وَأَشْفَقْنَ مِنْهَا وَحَمَلَهَا الْإِنْسَانُ إِنَّهُ كَانَ ظَلُومًا جَهُولًا الأحزاب: ٧٢
يعني: ما امانت را بر آسمان ها، زمين و كوه ها عرضه داشتيم، مگر آنها از تحمل آن سر باز زدند و اين انسان بود كه آن را به دوش گرفت. حقا كه انسان سخت ستمكار و جاهل است.
امت اسلامي تا آن زمان كه در امر انتخاب و اختيار مقام قيادت و رهبري از دقت و امانت كار ميگرفت، پيوسته به صوب ترقي و صعود پيش ميرفت و مردم نيز از پيامدهاي مطلوب آن از قبيل امنيت، رفاه و آسايش اجتماعي بهره مند ميشدند. باري فاتحان مسلمان پس از شكست امپراطوري فارس، دست بند خسرو را نزد حضرت عمر رضي الله عنه بردند. آن حضرت به سوي آن نگاه كرده، فرمود: "مردمي كه اين امانت را درست اداء كردند، واقعاً امين هستند". سپس حضرت علي كرم الله وجهه خطاب به حضرت عمر فرمود: "آنها تو را ديده، اين چنين كردند. اگر تو خاين ميبودي، آنها هم خيانت ميكردند". البته در سايه چنين قيادت مسئولانه و حكومت امين بود كه نعمت امنيت و رفاه به سرتاسر قلمرو اين حكومت سرايت كرده و تمام عوامل هراس و وحشت از صحنه زندگي مردم برچيده شده بود. از گفته هاي مشهور حضرت عمر رضي الله عنه است كه اگر الاغي در سرزمين عراق سقوط كند، من از آن بيم دارم كه مبادا خداوند در واپسين روز از من بپرسد كه چرا راهش را درست هموار نكردي؟!
بنا براين، امانت داري در واقع يك ارزش ايماني و اخلاقي بزرگي است كه انسان مسلمان بايد در همه حال از آن برخوردار باشد. حضرت انس رضي الله عنه روايت ميكند كه هر وقتي كه پيامبر خدا صلي الله عليه وسلم براي ما سخنراني ميكرد، چنين يادآور ميشد: "كسي كه امانت دار نيست، بيايمان و كسي كه به عهدش وفا نميكند، بيدين است". 2- به روايت احمد. پس انسان مسلمان را ميبايد تا با خود و با برادران و امت و دين خويش، يكسره امين باشد و با خصلت امانتداري خوي بگيرد و شخصيت خود را زيبايي و كمال بخشد.
