آداب غذاخوردن
آداب غذاخوردن نيز بخش مهمي از آداب سلوك را تشكيل ميدهد. غربيها در زمينه خوردن و نوشيدن از خود آداب و عنعنات خاصي دارند كه با ارزيابي آن به اين نتيجه ميرسيم كه همه از نحوه برداشت آنها نسبت به انسان و زندگي، مايه ميگيرد. در مجالس طعام آنها طبقه بنديها به وضوح ديده ميشود. مثلاً طعام خانه ها براي اشراف، غير از طعام خانه هاي طبقه مادون و امثال آن بوده و در عرف آنها جايز نيست كه يك طبقه با طبقه ديگر يكجا غـذا تناول كند. اما در فرهنگ اجتماعي اسلام، مسأله از اين قرار نيست. چون در مجالس طعام مسلمانان همه يكسان بوده و همه باهم مينشينند و از يك طعام ميخورند و تفاوتي ميان طبقات اجتماعي از اين لحاظ ديده نميشود. پيامبر اكرم صلي الله عليه وسلم در حديثي به روايت بخاري و مسلم، طعام وليمه را در صورتي كه تنها اغنيا بدان دعوت شده باشند نه فقيران، به عنوان بدترين طعام محكوم كرده است.
همچنان مهمترين چيزي كه در مجالس طعام غربيها مطرح است، صرفاً لذت است. در اثناي غذاخوردن، جام هاي شراب دست به دست در گردش ميافتد و نغمه موسيقي به صدا درميآيد و رقص و بازيها ميان هردو جنس آغاز ميشود و دود غليظ سيگار و غيره در فضاي مجلس ميپيچد. پس مجلس طعام در واقع يكي از صحنه هاي عمده ملذات پوچ زندگي آنها در دنيا ميباشد. اما در مجالس طعام مسلمان ها انسان بايد نخست از حلال بودن غـذا مطمئن شده و آنگه قدر نعمت خدا را بشناسد و آن را هميشه در نظر داشته و شكر خدا را از ياد نبرد. پس با نام خدا آغاز و با حمد و ثناي وي ختم كند. چون خدا است كه برايش نعمت طعام را ارزاني داشت و او را سيراب كرد، در حالي كه خودش از چنين توانايي بيبهره است.
در مجالس طعام آنها اسراف به شكل واضح به نظر ميرسد. مثلاً اشخاص دعوت شده بايد نوع مخصوصي از لباس فاخر به تن كنند و همچنان غذايي كه تهيه ميشود، آنقدر متنوع، رنگارنگ و فراوان ميباشد كه در پايان مجلس ضيافت، بقاياي غـذا توسط جاروكشان به زباله دانيها انداخته شد و بالاخره فاسد ميگردد. اما در محافل ضيافت مسلمانان هرگز همچو اسراف وجود ندارد. چون اسراف در دين و منطق مسلمين، يك پديده نامشروع بوده و ميانه روي در هر چيز نزد آنها مطلوب و پسنديده است.
