فضايل نماز بخش دوم
اين خيال را نبايد داشت که اگر نماز بخوانيم از اين انعامات بهره مند خواهيم شد و اگر نه اين انعامات به ما داده نخواهد شد پس از اينرو در ادای نماز ما اختيار داريم. اين چنين تصور کاملاً نادرست ميباشد. نماز بر ما فرض ميباشد زيرا که خداوند متعال ميفرمايد:
هر آيينه نماز است بر مومنين فرض بوقت معين کرده شده.
در اين آيت فرضيت نماز بهمراه تأکيد و اثبات ذکر شده است. کسانيکه از علم نحو و معانی چيزی ميدانند. در مييابند که ...ان...برای تأکيد و ...کانت... که فعل ماضی است برای اثبات ميباشد خداوند قادر ذوالجلال در اين آيت مبارک فرضيت نماز را واضح ميسازد، چنانچه بطور تأکيد ذکر شده که ابداً نماز نيست مگر فريضه از جانب ما در وقت معين بر هر ايماندار و خدا شناس. در آيت ديگر خداوند ميفرمايد:
هر آيينه نماز باز ميدارد از کارهای بيحيايی و فعل نا پسنديده.
شايد سئوال پيدا شود که بسياری هستند که نماز هم ميخوانند اما نماز آنها را از اجرای کار بد باز نميدارد. جواب اين سئوال اينست که مقصود از نماز آن نمازيست که با خشوع و خضوع و حضور قلب و اطمينان خاطر بوده باشد، نه اينکه جسد انسان در نماز استاده باشد و فکرش بدنبال کاری ديگری، چنانچه گفته شده:
شب چه عقد نمازبندم *** چه خورد بامداد فرزندم و يا اينکه با جماعت نماز ميخوانيم و نميدانيم که چند رکعت از نماز خوانده شده و چند رکعت باقی مانده، همچنين اگر کسی از ما بپرسد که امام کدام سورة را خواند نميتوانيم جواب بدهيم. پس بين حاضر و غايب چه فرق شد. اگر نماز را به طريقه آن ادا کنيم. حتماً ما را از کارهای زشت باز خواهد داشت. در زمان پيغمبر صلی الله عليه و سلم صحابه کرام عرض کردند که يا رسول الله فلان شخص بسيار نماز ميخواند ليکن دزدی هم ميکند آنحضرت صلعم فرمودند که عاقبت نماز آن او را از اينکار باز خواهد داشت. مدتی چندی گذشت و آن شخص دزدی کردن را ترک کرد.