15- باب مواظبت و پيوستگی بر انجام اعمال صالحه
قال الله تعالی: { أَلَمْ يَأْنِ لِلَّذِينَ آمَنُوا أَن تَخْشَعَ قُلُوبُهُمْ لِذِكْرِ اللَّهِ وَمَا نَزَلَ مِنَ الْحَقِّ وَلَا يَكُونُوا كَالَّذِينَ أُوتُوا الْكِتَابَ مِن قَبْلُ فَطَالَ عَلَيْهِمُ الْأَمَدُ فَقَسَتْ قُلُوبُهُمْ} الحديد: ١٦
و قال تعالی: {وَقَفَّيْنَا بِعِيسَى ابْنِ مَرْيَمَ وَآتَيْنَاهُ الْإِنجِيلَ وَجَعَلْنَا فِي قُلُوبِ الَّذِينَ اتَّبَعُوهُ رَأْفَةً وَرَحْمَةً وَرَهْبَانِيَّةً ابْتَدَعُوهَا مَا كَتَبْنَاهَا عَلَيْهِمْ إِلَّا ابْتِغَاء رِضْوَانِ اللَّهِ فَمَا رَعَوْهَا حَقَّ رِعَايَتِهَا} الحديد: ٢٧
و قال تعالی: { وَلاَ تَكُونُواْ كَالَّتِي نَقَضَتْ غَزْلَهَا مِن بَعْدِ قُوَّةٍ أَنكَاثاً} النحل: ٩٢
و قال تعالی: { وَاعْبُدْ رَبَّكَ حَتَّى يَأْتِيَكَ الْيَقِينُ} الحجر: ٩٩
خداوند می فرمايد: آيا وقت آن نرسيده که دل مؤمنان بياد خدا و آنچه از حق فرستاده بترسند، و نباشند مانند کسانی که در گذشته کتاب بر ايشان داده شد، ولی دراز گشت بر ايشان مدت و سخت دل شدند. حديد: 160
و هم می فرمايد: از پی آورده ايم عيسی بن مريم را و داديمش انجيل و نهاديم در دل تابعان او مهربانی و بخشايش و گوشه نشينی که خود پيدا کرده بودند، آنرا فرض نساخته بوديم بر ايشان، ليکن اختراع کرده بودند بطلب خشنودی خدا، پس نگهداشت آن نکردند، حق نگهداشتن آن. حديد: 27
و نيز می فرمايد: نباشيد مانند زنی که گسست رشتهء خود را، بعد از استواری پاره پاره ساخت. نحل: 92
و هم می فرمايد: پرستش کن خدايت را تا مرگت در رسد. حجر: 99
اما الاحاديث، فمنها حديث عائشة : وَكَانَ أَحَبُّ الدِّين إِلَيْهِ مَا دَاوَمَ صَاحِبُهُ عَلَيه. وَقَدْ سَبَقَ في البَاب قَبْلَهُ. رواه البخاری
از عايشه رضی الله عنها روايت شده که گفت: بهترين عمل نزد رسول الله صلی الله عليه وسلم عملی بود که صاحبش بر آن مداومت و پيوستگی و مواظبت می کرد. که در باب قبل حديث شماره 142 گذشت.
153 - وعن عمرَ بن الخطاب رضي اللَّه عنه قال: قال رسول اللَّه صَلّى اللهُ عَلَيْهِ وسَلَّم: « منْ نَامَ عَنْ حِزْبِهِ مِنَ اللَّيْل، أَو عَنْ شَيْءٍ مِنْهُ فَقَرأَه ما بينَ صلاةِ الْفَجِر وَصـلاةِ الظهر، كُتب لَهُ كأَنما قرأَهُ مِن اللَّيْلِ » رواه مسلم.
153 - از عمر رضی الله عنه روايت است که:
رسول الله صلی الله عليه وسلم فرمود: آنکه نوبتی از شب اش را و يا بخشی از آنرا که بايست قرآن می خواند، نخواند و آنرا ميان نماز صبح و پيشين بخواند مثل آنست که آنرا در شب خوانده باشد.
