52- باب در فضيلت اميد و رجاء
قَالَ الله تَعَالَى إخباراً عن العبدِ الصالِحِ: { فَسَتَذْكُرُونَ مَا أَقُولُ لَكُمْ وَأُفَوِّضُ أَمْرِي إِلَى اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ بَصِيرٌ بِالْعِبَادِ{44} فَوَقَاهُ اللَّهُ سَيِّئَاتِ مَا مَكَرُوا وَحَاقَ بِآلِ فِرْعَوْنَ سُوءُ الْعَذَابِ{45} غافر: ٤٤ – ٤٥
خداوند در حاليکه از بندهء صالح خبر می دهد، می فرمايد: و من کار خود را به الله وامی گذارم، همانا الله به احوال بندگان بيناست. پس خداوند او را از شر و مکر فرعونيان محفوظ داشت.
440 - وعن أبي هريرة ، رضيَ اللَّه عنه، عن رسول اللَّه صَلّى اللهُ عَلَيْهِ وسَلَّم أَنَّهُ قال: « قالَ اللَّه، عَزَّ وَجل، أَنَا عِنْدَ ظَنِّ عَبْدي بي، وأَنَا مَعَهُ حَيْثُ يَذْكُرُني، وَاللَّهِ للَّهُ أَفْرَحُ بتَوْبةِ عَبْدِهِ مِنْ أَحَدِكُمْ يجدُ ضالَّتَهُ بالْفَلاةِ ، وَمَنْ تَقَرَّبَ إِلَيَّ شِبْرا، تَقرَّبْتُ إِلَيْهُ ذِرَاعا، وَمَنْ تَقَرّبَ إِلَيَّ ذِراعا، تقَرَّبْتُ إليه بَاعا، وإِذَا أَقْبَلَ إِلَيَّ يمْشي، أَقبلتُ إلَيه أُهَرْوِلُ » متفقٌ عليه، وهذا لفظ إحدى رِوايات مسلم.
440 - ابو هريره رضی الله عنه از پيامبر خدا صلی الله عليه وسلم روايت می کند که فرمود:
خداوند تعالی می فرمايد: من با گمان بنده ام به خويش می باشم. و من با او هستم هر کجا که مرا ياد کند، "سوگند بخدا که خدا شادمان تر می شود به توبهء بنده اش از يکی از شما که در بيابان گم شده اش را می يابد" و آنکه بسوی من يک وجب نزديکی جويد، به او يک گز نزديک شوم و آنکه بسويم گزی نزديک شود به او يک باع نزديک شوم و چون بسويم گام زند با سرعت به او روی می آورم.
