654 - وعن أبي يَعْلى مَعْقِل بن يَسَارٍ رضي اللَّه عنه قال: سمعتُ رسول اللَّه صَلّى اللهُ عَلَيْهِ وسَلَّم يقول: « ما مِن عبدٍ يسترعِيهِ اللَّه رعيَّةً ، يَمُوتُ يومَ يَموتُ وهُوَ غَاشٌ لِرَعِيَّتِه، إلاَّ حَرَّمَ اللَّه علَيهِ الجَنَّةَ » متفقٌ عليه.
وفي روايةٍ : « فَلَم يَحُطهَا بِنُصْحهِ لم يجِد رَائحَةَ الجَنَّة » .
وفي روايةٍ لمسـلم: « ما مِن أَمِيرٍ يَلِي أُمورَ المُسلِمين، ثُمَّ لا يَجهَدُ لَهُم، ويَنْصحُ لهُم، إلاَّ لَم يَدخُل مَعَهُمُ الجَنَّةَ » .
654 - از ابو يعلی معقل بن يسار رضی الله عنه روايت شده که:
از رسول الله صلی الله عليه وسلم شنيدم که می فرمود: هيچ بنده ای نيست که خداوند او را به شبانی رعيتی برگزيده و او می ميرد در حاليکه او برای رعيت خود خيانت ورزيده، مگر اينکه خداوند بهشت را بر وی حرام می سازد.
و در روايتی آمده که باز آن را با خير خواهی خود حفظ نکند، بوی بهشت را در نمی يابد.
و در روايتی از مسلم آمده که: هيچ کسی نيست که امور مسلمين بوی سپرده می شود، و بعد او برای شان کوشش نمی کند و خير خواهی برای شان نمی نمايد، مگر اينکه با ايشان به بهشت داخل نمی شود.
ش: بر امام و زمامدار واجب است که برای مصالح رعيت خويش کوشيده و در برابر اذيت و آزار ديگران از ايشان دفاع نمايد.
