90- باب در موردلزوم شنيدن همنشين، سخن درست و حلال همنشين خويش را، و دستور دادن عالم و واعظ، حاضران مجلس خويش را به سکوت
698 - عن جَرير بن عبدِ اللَّه رضي اللَّه عنه قال: قال لي رسول اللَّه صَلّى اللهُ عَلَيْهِ وسَلَّم في حجَّةِ الْوَدَاع: « اسْتَنْصِتِ النَّاسَ » ثمَّ قال: « لا ترْجِعُوا بعْدِي كُفَّاراً يضْرِبُ بَعْضُكُمْ رِقَاب بَعْضٍ » متفقٌ عليه.
698 - از جرير بن عبد الله رضی الله عنه روايت شده که گفت:
رسول الله صلی الله عليه وسلم در حجة الوداع برايم فرمود: مردم را به خاموشی امر کن، و باز فرمود: بعد از من کافر نشويد، که برخی از شما گردن برخی ديگر را بزند.
ش: : « لا ترْجِعُوا بعْدِي كُفَّاراً يضْرِبُ بَعْضُكُمْ رِقَاب بَعْضٍ » يعنی مانند کفار نشويد که گردنهای همديگر را بزنيد. يا معنايش اين است که: کافر نعمت آخرت مشويد که آن ايجاب می کند، اين کار را ننمائيد.
يا اينکه حقيقتاً کافر می شويد به اينکه همديگر را بکشيد و آن را حلال هم بشماريد. اين حديث ايجاب می کند که سنگرداران اسلام خيلی متوجه باشند که خدای نخواسته بواسطهء نزاکت های قومی و شخصی و يا حزبی و گروهی سبب ريختن خون برادر مسلمان خود نشوند، زيرا بدون شک کسی که مرتکب اين کار شده و آن را حلال بشمارد، کافر و مرتد از دين خدا می گردد. العياذ بالله. و نبايد هم اختلافات جزئی سياسی سبب شود که افراد مسلمان به جان هم افتند و برای توسعهء قدرت ظاهری خويش خون مسلمانان را بريزند. زيرا ساحهء جهاد ساحهء آزمايش است و فتنه. و آنکه مرتکب کشت و کشتار شود هر چند آنرا حلال هم نشمارد، بدون شک جهاد خود را باطل نموده و خود را و العياذ بالله با خسران دنيا و آخرت روبرو می سازد. (مترجم)
