93- باب در استحباب رفتن به نماز و درسهای علم و ديگر عبادات با سنگينی و وقار
قال الله تعالی: { وَمَن يُعَظِّمْ شَعَائِرَ اللَّهِ فَإِنَّهَا مِن تَقْوَى الْقُلُوبِ} الحج: ٣٢
خداوند می فرمايد: و هر که شعاير خدا را تعظيم کند، پس اين تعظيم از تقوای دلهاست. حج: 32
704 - وعن أبي هريرة رضي اللَّه عنه قال: سمعتُ رسول اللَّه صَلّى اللهُ عَلَيْهِ وسَلَّم يقول: « إذا أُقِيمَتِ الصَّلاة ، فَلا تَأْتُوهَا وأنْتُمْ تَسْعَوْن، وأَُتُوهَا وَأَنُتمْ تمْشُون، وعَلَيكم السَّكِينَة ، فَما أَدْرَكْتُمْ فَصَلُّوا، وَمَا فَاتَكُمْ فَأَتمُّوا » متفقٌ عليه.
زاد مسلم في رواية له: « فَإنَّ أحدَكُمْ إذا كانَ يعمِدُ إلى الصلاةِ فَهُوَ في صلاةٍ ».
704 - از ابو هريره رضی الله عنه روايت است که گفت:
از رسول الله صلی الله عليه وسلم شنيدم که می فرمود: چون نماز برپاشد با شتاب بسوی آن ميآييد، بلکه بسوی آن با آرامش و وقار برويد، پس آنچه را که دريافتيد، بگزاريد و آنچه که از نزد شما فوت شده تمامش کنيد.
مسلم در روايتی افزوده: زيرا هنگاميکه يکی از شما قصد نماز می کند، پس گويی او در نماز ايستاده است.
