11- باب مجاهدت و تلاش
قا الله تعالی: { وَالَّذِينَ جَاهَدُوا فِينَا لَنَهْدِيَنَّهُمْ سُبُلَنَا وَإِنَّ اللَّهَ لَمَعَ الْمُحْسِنِينَ} العنكبوت: ٦٩
و قال تعالی: { وَاعْبُدْ رَبَّكَ حَتَّى يَأْتِيَكَ الْيَقِينُ} الحجر: ٩٩
و قال تعالی: { وَاذْكُرِ اسْمَ رَبِّكَ وَتَبَتَّلْ إِلَيْهِ تَبْتِيلاً} المزمل: ٨
و قال تعالی: { فَمَن يَعْمَلْ مِثْقَالَ ذَرَّةٍ خَيْراً يَرَهُ} الزلزلة: ٧
و قال تعالی: {وَمَا تُقَدِّمُوا لِأَنفُسِكُم مِّنْ خَيْرٍ تَجِدُوهُ عِندَ اللَّهِ هُوَ خَيْراً وَأَعْظَمَ أَجْراً} المزمل: ٢٠
و قال تعالی: {وَمَا تُنفِقُواْ مِنْ خَيْرٍ فَإِنَّ اللّهَ بِهِ عَلِيمٌ} البقرة: ٢٧٣
والآيات في الباب كثيرة معلومة .
خداوند می فرمايد: آنانی که در راه ما جهاد کردند همانا آنها را به راههای هدايت مان رهنمونی می کنيم و هر آئينه خداوند با نيکو کاران است. عنکبوت: 69
و هم می فرمايد: پرستش و عبادت کن خدايت را تا مرگت فرا رسد. حجر: 99
و نيز می فرمايد: اسم پروردگارت را ياد نموده و برای عبادت او از هر جهت گسسته شده و به وی متوجه شو. مزمل: 8
و می فرمايد: هر کس باندازهء يک ذرهء کوچک عمل خير انجام دهد پاداشش را می يابد. زلزال: 7
و در جای ديگر می فرمايد: آنچه برای خويش پيش می فرستيد آن را در نزد خداوند می يابيد، آن بهتر است و اجر آن فزونتر. مزمل: 20
و نيز می فرمايد: آنچه از خير نفقه می کنيد همانا خداوند به آن دانا است. بقره: 273
و أما الاحاديث:
احاديثی که در اين مورد روايت شده بقرار ذيل است:
95 - فالأَول: عن أبي هريرة رضي اللَّه عنه. قال قال رسول اللَّه صَلّى اللهُ عَلَيْهِ وسَلَّم: «إِنَّ اللَّه تعالى قال: منْ عادى لي وليًّاً. فقدْ آذنتهُ بالْحرْب. وما تقرَّبَ إِلَيَ عبْدِي بِشْيءٍ أَحبَّ إِلَيَ مِمَّا افْتَرَضْت عليْهِ: وما يَزالُ عبدي يتقرَّبُ إِلى بالنَّوافِل حَتَّى أُحِبَّه، فَإِذا أَحبَبْتُه كُنْتُ سمعهُ الَّذي يسْمعُ به، وبَصره الذي يُبصِرُ بِهِ، ويدَهُ التي يَبْطِش بِهَا، ورِجلَهُ التي يمْشِي بها، وَإِنْ سأَلنِي أَعْطيْتَه، ولَئِنِ اسْتَعَاذَنِي لأُعِيذَّنه» رواه البخاري.
95 - از ابو هريره رضی الله عنه روايت شده که:
رسول الله صلی الله عليه وسلم فرمود: خداوند می فرمايد: کسی که با دوستم دشمنی کند با او اعلان جنگ می کنم. از وسائلی که بنده ام به من تقرب و نزديکی می جويد، آنچه بر وی فرض کرده ام به من محبوب تر است. بنده ام هميشه بوسيلهء نوافل به من تقرب می جويد، تا اينکه او را دوست می دارم. چون وی را دوست داشتم من شنوائی اش می شوم که بدان می شنود، و بينائی اش که بدان می بيند، و دستی که بدان چنگ می زند، و پاييکه بدان می رود واگر از من چيزی بطلبد به وی می دهم و اگر به من پناه جويد، به وی پناه می دهم.
ش: حافظ بن حجر در فتح الباری 11/295 می گويد: اينها مثلهايست و معنايش اين است که خداوند برای بنده اش در اعمالی که بوسيلهء اين اعضاء انجام می دهد توفيق عنايت می کند، و او را به اعمال علاقمند می سازد، بنحوی که اعضای او را برايش حفظ نموده گوش او را از شنيدن لهو، چشمش را از ديدن منهيات، و دست او را از چنگ زدن به معاصی، و پای او را از دويدن بدنبال باطل باز ميدارد.
و هم گفته که مراد از اين تعبيرات سرعت اجابت دعاء و کامرانی در رسيدن به هدف است، زيرا تلاشهای انسان بوسيلهء اين اعضاء انجام می شود. (مترجم)
