96 - الثاني: عن أَنس رضي اللَّه عنه عن النبي صَلّى اللهُ عَلَيْهِ وسَلَّم فيمَا يرْوِيهِ عنْ ربهِ عزَّ وجَلَّ قال: «إِذَا تقرب الْعبْدُ إِليَّ شِبْراً تَقرَّبْتُ إِلَيْهِ ذِراعاً، وإِذَا تقرَّب إِلَيَّ ذراعاً تقرَّبْتُ منه باعاً، وإِذا أَتانِي يَمْشِي أَتيْتُهُ هرْوَلَة» رواه البخاري.
96 - از انس رضی الله عنه از پيامبر صلی الله عليه وسلم از آنچه که از پروردگارش روايت می کرد، نقل می کند که فرمود:
هرگاه بنده ام يک وجب به من تقرب جويد، من يک گز به وی نزديک می گردم و چون يک گز به من تقرب جويد من يک باع (اندازهء کردن هر دو دست{به اصطلاح خود مانی بدخشان: قلاچ}) به وی نزديک می شوم و هرگاه به آهستگی سويم آيد، بطرف او می دوم.
ش: اين از باب تمثيل از هر دو طرف است و معنايش اين است که آنکه طاعتی انجام دهد هر چند کم باشد من با چندين برابر ثواب با او روبرو می شوم، و هر اندازه طاعتش فزونی يابد ثوابم فزونی می يابد و هر گاه او با تأنی به انجام طاعات بپردازد، ثوابم به سرعت او را در می يابد. فتح الباری 13/ 427 – 429. مترجم
