بین گذشته و آینده
افکارِ چند از امام ابن القييم الجوزييه، کتاب الفواءِذ، بابِ اَلاِستقامه
زندگی ما ...
زندگی ما در دقيقهء فعلی لحظه ايست بين گذشته و آينده. پس آنچه از اعمالی ناشايسته را از خود پيش فرستاده ايم ميتوانيم با توبه، استغفار، و ندامت اصلاح سازيم. اينها اعمالی هستند که نه ما را خسته ميسازند و نه زحمت قابل ملاحظهء جسمانی برای انجام دادن آنها ضرور است - بلکه اينها اعمال قلبی ميباشند. و آنچه از خود در آينده پيش ميفرستيم، ميتوانيم آن را با اجتناب از گناه ها اصلاح سازيم. و اين اجتناب عبارت از ترک کردن چيزهايی است که در آينده از شر آنها در امان خواهيم بود. و اين هم عملی جسمانی نبوده که ما را زحمت بدهد، بلکه عزم راسخ و نيت قلبی ميباشد که باعث آرامش بدنی، روحی، و فکری ما ميشود. پس اصلاح گذشته را با توبه و اصلاح آينده را با اراده ای راسخ بايد نمود. اما بيايد بسوی حال توجه نمايم، لحظه ايکه بين اين دو زمان است. اگرلحظهء حال را بيهوده از دست داديم، فرصتی را از دست داده ايم که ميتوانست ما را در ضمره ای خوشبختان و نجات داده شدهگان شامل کند. پس اگر مواظب دقيقهء کنونی باشيم، در حاليکه گذشته و آينده را چنانچه که گفته شد اصلاح نموده باشيم، از جملهء آنانی خواهيم بود که نايل به کاميابی و راحت ابدی شده اند. و اما اين مواظبت حال تقاضای دقت بيشتر را مينمايد، چرا که حفظ آن شامل پابندی به اعماليست که شايسته روح است و به روح کاميابی و آرامی ميآورد
