اول
جنگ های صلیبی
تعریف جنگهای صلیبی
جنگ های صلیبی همان جنگ هایی است که مذهب مداران نصاری و کشیشان غرب علیه شرق اسلامی بنام صلیب و زیر پرچم آن، راه اندازی نمودند و این جنگ ها بخاطری به این نام مسمی گردید که ارتش غربی ها به رسم اینکه گویا این جنگ ها در شکل و محتوای خود جنگ های دینی است علامۀ صلیب را به سینه های شان آویزان می نمودند.
تاریخ جنگ های صلیبی
اولین کسی که مردم را به این جنگ ها فرا خواند، پاپ (( سلفستر دوم)) در سال 1002 م بود. که خوشبختانه دعوت او در میان قومش راه پذیرش باز نکرده و پاپ مذکور را در راه تحقق بخشیدن دعوتش موفق نگردانید.
متعاقب آن در سال 1075 م، پاپ (( خوریفورس)) پا به میدان فتنه گذاشته و این اندیشه را بار دیگر بنا نهاد و این دعوت شوم را مجدداً احیا کرد. و بخاطر تشویق و ترغیب مردم خویش برای جنگ علیه مسلمانان لحظه ای آرام نه نشست، اما دعوت او نیز تا بیست سال تمام به تأخیر افتاد و در سال 1097م ارتش غارتگر صلیبی داخل شهر های مسلمین گردید و تراژدی غم انگیز فساد، قتل، تاراج، آوارگی، در بدری و خانه ویرانی را آغاز کرد.
چگونه این جنگ ها پایان یافت؟
این جنگ ها تقریباً دو قرن از ( 489 – 690 هـ) ادامه یافت صلیبان با وجود بکار گیری شکنجه های غیر انسانی و قتل های دسته جمعی و کشتار های وحشیانۀ مسلمانان، از نابودی اسلام عزیز در سرزمین های اسلامی عاجز ماندند و امت اسلامی در راه دفاع از عقیده و حمایت از مقدسات خویش سرسختانه رزمیدند، و در این راه از بذل هیچگونه فدا کاری و ایثار دریغ نکردند و مسلمانان بهترین جوانان خود را در راه خدا تقدیم نمودند و هر گاهی که یک فرمانده مسلمانان در راه خدا جل جلاله از پا در می آمد و به شرف شهادت نایل می گردید، فرمانده دیگری بر می خاست و پرچم اسلام را به اهتزاز در می آورد، و رهبری و قیادت این روند مقدس را بدست می گرفت؛ تا آنکه خداوند متعال پیروزی نهایی و کامل را از آن حزب خود گردانید، و شکست و ذلت و ننگ را نصیب حزب شیطان و ارتش صلیب.
از برجسته ترین فرماندهانی که رهبری روند جهاد برضد صلیبان را بعهده داشتند؛ (( شهید نورالدین محمود زنگی ترکی)) و قهرمان سلحشور و رزم آور دلیر (( صلاح الدین ایوبی)) و دیگر فرماندهانی بودند که امت اسلامی را بسوی کامیابی هدایت کردند و در پرتو الطاف الهی از خود پایداری، شکیبایی و ثبات نشان داده و در برابر این ارتش جنایت کار مقاومت نمودند، تا آنکه چنان ارتش تا به دندان مسلح، در برابر نیروی مسلمانان که بر گرفته از ایمان بخدا جل جلاله و تمسک به رسن او و توکل به او جل جلاله بود به ناکامی مواجه شد.
ارتش صلیب در نهایت شکست خوردگی و سراسیمگی به دیار خود برگشت و از رمز پیروزی مسلمانان درس عمیقی فرا گرفت. و آن اینکه امت مسلمان هر چند که ضعیف گردد اما در سایۀ فضل خداوند و با تمسک به عقیده و حفظ وحدت و یکپارچگی خویش و پابندی به شریعت اسلام و اعتصام به کتاب پروردگار و سنت پیامبر و توکل بر خدا، و سپس در پهلوی این همه، با بکار گیری اسباب و وسایلی که شریعت به آن هدایت داده است پیروز می گردد.
خداوند می فرماید:
وَرَدَّ اللَّهُ الَّذِينَ كَفَرُوا بِغَيْظِهِمْ لَمْ يَنَالُوا خَيْرًا وَكَفَى اللَّهُ الْمُؤْمِنِينَ الْقِتَالَ وَكَانَ اللَّهُ قَوِيًّا عَزِيزًا (25) وَأَنْزَلَ الَّذِينَ ظَاهَرُوهُمْ مِنْ أَهْلِ الْكِتَابِ مِنْ صَيَاصِيهِمْ وَقَذَفَ فِي قُلُوبِهِمُ الرُّعْبَ فَرِيقًا تَقْتُلُونَ وَتَأْسِرُونَ فَرِيقًا (26) احزاب
یعنی: خدا احزاب کافر را با دلی مملو از خشم باز گرداند، بی آنکه نتیجه ای از کار خود گرفته باشند و خداوند در این میدان مؤمنان را از جنگ بی نیاز ساخت و پیروزی را نصیبشان کرد و خدا قوی و شکست ناپذیر است. خداوند گروهی از اهل کتاب را که از آنها ( مشرکان عرب) حمایت کردند، از قلعه های محکم شان پائین کشید و در دل های آنها رعب افگند ( کار شان به جایی رسید که) گروهی را به قتل رساندند و گروهی را اسیر می کردند.
